eegondu kathe..by HARISH from Shravanabelagola

ಈಗೊಂದು ಕಥೆ,,

ಅಲ್ಲೊಂದು ನಗರ… ನಗರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ,,,
ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ,,, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿ ಹುಡುಗನ್ನ ಇಷ್ಟ ಪಡ್ತಾ ಇರ್ತಾಳೆ..
ಹುಡುಗಿಗೆ ಹುಡುಗ ಎಷ್ಟು ಇಷ್ಟ ಅಂದ್ರೆ.. ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು… ಅವನನ್ನ ಕಂಡ್ರೆ ಹುಡುಗಿಗೆ ಮೆಚ್ಚು..
ಹೀಗೆ ನಡೀತಾ ಇರುತ್ತೆ ಜೀವನ,,
ಆದರೆ ಹುಡುಗ ತುಂಬಾ ಸೌಮ್ಯ ಸ್ವಭಾವದವ… ಹುಡುಗಿ ಆತನನ್ನ ಇಷ್ಟ ಪಡೋ ವಿಷಯ ಹುಡುಗನಿಗೆ ತಿಳಿಯೋಕೆ ತುಂಬಾ ದಿನ ಏನು ಹಿಡಿಯೋಲ್ಲ… ಹುಡುಗನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಇತ್ತೋ ಇಲ್ವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ…
ಆದ್ರೆ ಅವನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರೀತಿಸೋ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರೋಲ್ಲ.. ಯಾಕೆ ಅಂದ್ರೆ ಹುಡುಗನ ಮನೆಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ,,
“ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪೋಲ್ಲ” ಅಂತ ಆತನಿಗೆ ಚನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು… ಅದಕ್ಕೆ ಆತ ಸುಮ್ಮನಿರದೆ ಹುಡುಗಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಹೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ,,,
“ನೋಡಿ,, ನಿಮ್ಮ ಮಾತಲ್ಲೇ ನನಗೆ ಎಲ್ಲ ಅರ್ಥ ಆಗ್ತಾ ಇದೆ.. ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ಆಸೇನ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಿ.. ಯಾಕೇಂದ್ರೆ… ನಮ್ಮ ಮನೇಲಿ ಈ ಪ್ರೀತಿ,, ಪ್ರೇಮ,, ಅನ್ನೋ ವಿಷಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಒಪ್ಪೋಲ್ಲ.. ದಯವಿಟ್ಟು ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಳಿಪ… ” ಅಂತ ಹೇಳಿ ಬಿಡ್ತ್ಹಾನೆ…
ಹುಡುಗಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿ ಬರುತ್ತೆ,,,
ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ಕೇಳಿ ಕೊಳ್ತ್ಹಾಳೆ…”ಯಾಕೋ ಹುಡುಗ?? ನಾನು ನಿಂಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗ್ಲಿಲ್ವಾ??”ಅಂತ..
ಆದರೆ ಹುಡುಗಿಯ ಕೂಗು ಹುಡುಗನಿಗೆ ಕೇಳಬೇಕಲ್ಲ…. ಹುಡುಗಿಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿದ್ದ ನೀರು ಹುಡಗನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ.. ಆದರೆ,, ಇದಾವುದನ್ನು ಗಮನಿಸದಂತೆ ಹುಡುಗ ಹೊರತು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ…

ಆದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರಲ್ಲಿನ ಸ್ನೇಹ ಮಾತ್ರ ಹರಿದು ಹೋಗಿರುವುದಿಲ್ಲ..
“ನಾನು ನಿಂಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಗೆಳತಿ ಆಗ್ತ್ಹಿನಿ ಕಣೋ ಹುಡುಗ” ಅಂತಾಳೆ ಹುಡುಗಿ..ಹುಡುಗ ಒಪ್ಪುತ್ತಾನೆ..
ಆ ಹುಡುಗಿ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಇನ್ನು ಹತ್ಥಿರವಾಗುತ್ತಾಳೆ… ಆ ಹುಡುಗನಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿ ಏನನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ… ಅವಳ ಹಳೆಯ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡದೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ..
ಅವಳ ಮೊದಲ ಗೆಳೆಯ ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದೆ ತನ್ನಿಂದ ದೂರ ಹೋದದ್ದು ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆ,,,
“ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಯಾರು ನನಗೆ ಸಿಗೋಲ್ಲ.. ನಾನು ದುರಾದ್ರುಷ್ಟದ ಹುಡುಗಿ ಕಣೋ” ಅಂತ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾಳೆ..
“ಮಾಡುವೆ ಮೇಲೆ ಆಸೆಗಳೇ ಹೊರತು ಹೋಗಿದೆ ಕಣೋ.. ನೋಡು ನೀನು ಮಾಡುವ ಆದ್ಮೇಲೆ ಕೂಡ ನನ್ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡು,,ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಮರಿಬೇಡ ಕಣೋ.. ನೀನು ಅಂದ್ರೆ ನಂಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ಕಣೋ…
ನಿನ್ನಂತ ಒಳ್ಳೆ ಹುಡುಗನ ಪಡೆಯೋ ಹುಡುಗಿ ತುಂಬಾ ಅದೃಷ್ಟ ಮಾಡಿರಬೇಕು ಕಣೋ” ಅಂತ ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ..
ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯ ಮುಗ್ಧ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮರುಗುತ್ತಾನೆ,,,
ಇಂತ ಒಳ್ಳೆ ಹುಡುಗಿಯ ಪಡೆಯೋ ಭಾಗ್ಯ ಯಾರಿಗಿದೆಯೋ?? ಅಂತ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ..
“ಹಾಗೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡಬೇಡ.. ಎಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆದಾಗುತ್ತೆ ಬಿಡೇ ಹುಡುಗಿ” ಅಂತ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ…

ಹೀಗೆ ದಿನಗಳು ಉರುಳುತ್ತವೆ.. ಅವರಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯ ಗಾಡವಾದ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆದಿರುತ್ತದೆ.. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ,, ಆದರೆ ಹುಡುಗಿಯ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಹುಡುಗನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಹಾಗೆ ಉಳಿದಿರುತ್ತದೆ..
ಹುಡುಗ ಕೂಡ ಅವಳ ಮುಗ್ಧ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸೋತು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ… ಅವನಲ್ಲೂ ಪ್ರೀತಿ ಟಿಸಿಲು ಹೊಡೆಯುತ್ತದೆ..
“ಊಟ ಆಯ್ತಾ ಚಿನ್ನು,,, ” ತಿಂಡಿ ಆಯ್ತಾ ಬಂಗಾರಿ” “ಉಷಾರಾಗಿದ್ದಿಯ?” ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿ ನಿಮಿಷಕ್ಕೂ ಹುಡುಗಿ ಹುಡುಗನಿಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತಾಳೆ.. ಅವಳ ಆ ಗುಣ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಇಷ್ಟ ವಾಗುತ್ತದೆ
ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹುಡುಗ ಅವಳ ಕಡೆ ಬಾಗುತ್ತಾಹೋಗುತ್ತಾನೆ..
“ನಿನ್ ಜೊತೆ ಯಾವಾಗಲು ಮಾತಾಡ್ತಾನೆ ಇರ್ಬೇಕು ಕಣೋ ಹುಡುಗ,, ನಿನ್ನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳ್ತಾನೆ ಇರಬೇಕು ಅನ್ಸುತ್ತೆ,,,
ಆದ್ರೆ ಏನ್ ಮಾಡ್ಲಿ… ಸಮಯಾನೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತಾಳೆ ಹುಡುಗಿ..
ಆಕೆ ಬೀ ಕಾಂ ಓದುತ್ತಾ ಇರ್ತಾಳೆ..
ಅವಳ ಕೊನೆಯ ವರ್ಷದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ…

ಹೀಗೆ ನಡೀತಾ ಇರುತ್ತೆ ಜೀವನ… ಆಕೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದು ಅರಾಮಾಗಿ ಬಿಡ್ತ್ಹಾಳೆ..
ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಬ್ಬರದು ಮಾತು… ಮಾತು.. ಬರಿ ಮಾತು…
ಆಕೆ ತನ್ನೆಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಹುಡುಗನಿಗೆ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ,,,
“ಮನೆಗೆ ಬಾರೋ” ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರನ್ನೆಲ್ಲ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸಿಕೊಡ್ತ್ಹಿನಿ ಅಂತಾಳೆ..
ಹುಡುಗ ಹೋಗೋಲ್ಲ… ತಾನಾಯಿತು ತನ್ನ ಪಾಡಾಯಿತು,,, ದಿನಗಳು ಉರುಳಿತು…
ಅಲ್ಲಿ ೧ ಘಟನೆ ನಡೆದು ಹೋಗಿತ್ತು… ಹುಡುಗಿ ಯಾಕೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದರು ಹುಡುಗ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಟ್ಟ..
ಅದು ಹುಡುಗಿ ಬಗ್ಗೆ ಹುಡುಗನಿಗಿದ್ದ ನಂಬಿಕೆ…
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹುಡುಗನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಆಸೆಯೊಂದು ಹುಟ್ಟಿ ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ..
ನಮ್ಮ ಮನೇಲಿ ಹೇಳಿ ಒಪ್ಪಿಸಿಬಿಟ್ರೆ ಹೇಗೆ? ಅಂತ..
ಆದದ್ದಾಗಲಿ ಅಂತ ಹುಡುಗ ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ವಿಷಯವನ್ನ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ ,,,
“ಅಪ್ಪ ಏನು ಹೇಳ್ತಾರೆ” ಆನೋ ಕುತೂಹಲ ಅವನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ..
ಅಪ್ಪನ ಮುಂದೆ ತಲೆ ಭಾಗಿಸಿ ನಿಲ್ಲುತಾನೆ…

ಹುಡುಗನ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ..
ಹುಡುಗನಿಗೆ ಆಕಾಶ ಅಂಗೈಯ್ಯಲ್ಲಿ.. ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಹುಡುಗಿಗೆ ಹೇಳ್ತಾನೆ…
“ನಮ್ ಮನೇಲಿ ಒಪ್ಪಿಬಿಟ್ರು ಕಣೆ… ನಿಮ್ ಮನೇಲಿ ಒಪ್ಪಿಸ್ತೀನಿ ಅಂದ್ಯಲ್ಲ… ಒಪ್ಪಿಸು.. ಹಾ… ಹಾ…”
ಹುಡುಗ ತುಂಬಾ ಸಡಗರದಲ್ಲಿ ಹೇಳ್ತಾನೆ…
ಅಷ್ಟೇ….
ಹುಡುಗಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ಹುಡುಗ ನೆಲಕ್ಕೆ ಕುಸಿಯುವುದೊಂದೇ ಭಾಕಿ,,,
“ಹೇಯ್.. ಏನ್ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ ನೀನು,,,? ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ ಮೇಲಿನ ಆಸೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು…
ಇಷ್ಟು ದಿನ ನಡೆದದ್ದೆಲ್ಲ ಕನಸು ಅಂತ ಮರೆತು ಬಿಡು,,,” ಅಂತಾಳೆ ಹುಡುಗಿ….

ಹುಡುಗಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಹುಡುಗ,,”ಹಲೋ” ಅನ್ನುತ್ತದೆ ಆ ಕಡೆಯ ಧ್ವನಿ..
“ಹೇಯ್ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡ್ ಬೇಡ… ತಮಾಷೆನ ಹೀಗ ಮಾಡೋದು” ಅಂತಾನೆ ಹುಡುಗ..
“ಇಲ್ಲ,, ನಾ ತಮಾಷೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ.. ನಾ ಯಾಕೆ ತಮಾಷೆ ಮಾಡ್ಲಿ..?
ನಿನ್ ಮೇಲೆ ಮೊದಲು ಆ ಭಾವನೆಗಳು ಇತ್ತು . ಆದರೆ ಇವಾಗ ಅವೆಲ್ಲ ಸತ್ತು ಹೋಗಿವೆ… ಮತ್ತೆ ಆಗೋಲ್ಲ.. ಅದೆಲ್ಲಾ ಕನಸು ಅಂತ ಮರೆತು ಬಿಡು,, ” ಅಂತಾಳೆ ಹುಡುಗ..
ಹುಡುಗನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಮಾತಿಲ್ಲ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು,, ನೀರು… ಹಾಗೆ ಗೋಡೆಗೆ ಒರಗುತ್ತಾನೆ..
“ನೋಡು ನೀನು ಇನ್ನೊಂದು ಸರಿ ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡಿದ್ರೆ ನಿನ್ ಜೊತೆ ಇವಾಗ ಆಡ್ತಾ ಇರೋ ಮಾತನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಬಿಡ್ತ್ಹಿನಿ…
ಇನ್ನು ಯಾವತ್ತು ನಿನ್ನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಆ ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿ ಅಂತ ಬರಬಾರದು” ಹುಡುಗಿಯ ಮಾತಲ್ಲಿ ನಿರ್ಭಾವುಕತೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು..
“ಹೀಗೆಲ್ಲ ಒರಟಾಗಿ ಮಾತಾಡಬೇಡ ಕಣೆಮನಸು ತಡೆಯೋಲ್ಲ ಪ್ಲೀಸ್ “ಅಂತಾನೆ ಹುಡುಗ..
“ನೀನು ಏನು ಹೇಳಬೇಡ,, ನಾ ಹೇಳೋದು ಇಷ್ಟೇ,,, ನಿನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ನೀನು ಇರು.. ದಯವಿಟ್ಟು ಇ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮ ಎಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು” ಅಷ್ಟೇ ಫೋನ್ ಕಾಲ್ ತುಂಡಾಗುತ್ತದೆ..

ಮತ್ತೆ ಕರೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಹುಡುಗ..
“ನೋಡು ನಿನ್ನ ಜೆ0ಟಲ್ ಮ್ಯಾನ್ ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ..ಆದ್ರೆ ಈ ಥರ ಅಂದ್ಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.. ಹೀಗೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ತೊಂದ್ರೆ ಕೊಡಬೇಡ… ನಿನ್ನ ವಾಯ್ಸ್ ಕೆಲೋಕು ಅಸಹ್ಯ ಆಗುತ್ತೆ ನಂಗೆ” ಅಂತಾಳೆ ಹುಡುಗಿ..
ಹುಡುಗನದು ಮತ್ತೆ ಮಾತಿಲ್ಲ…
“ನೋಡು ನೀ ಹೀಗೆ ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ.. ನಿನ್ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಗೆ ಎಲ್ಲಾರಿಗೂ ಹೇಳಿಬಿಡ್ತ್ಹಿನಿ… ನಂಗೆ ತೊಂದ್ರೆ ಕೊಡ್ತಿದಿಯ ಅಂತ.. ಹೀಗೆಲ್ಲ ಕಾಲ್ ಮಾಡ್ಬೇಡ ಪ್ಲೀಸ್…..”
ಹುಡುಗನದು ಮತ್ತದೇ ಮೌನ…
“ನಿನ್ ಮಾತು ಕೇಳ್ತಾ ಇರಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದ ಹುಡುಗಿ ಇವಳೆನಾ?…
ನಿನ್ನ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ಪಡ್ತ್ಹಿದಿನಿ ಕಣೋ ಅಂದೊಳು ಇವಳೆನ???
ನಿನ್ನಂತ ಗೆಳೆಯ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಪುಣ್ಯ ಕಣೋ ಅಂದೊಳು ಇವಳೆನ??” ಹುಡುಗ ಮನಸಲ್ಲೇ ಕೇಳಿ ಕೊಳ್ತಾನೆ….
“ಪ್ಲೀಸ್ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡ ಬೇಡ,, ನಿಜವಾಗ್ಲು ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟ ಪಡ್ತ್ಹಿನಿ ಕಣೆ… ನಿನ್ನ ಬೇಡಿಕೊಳ್ತಾ ಇದೀನಿ ನನ್ ಜೊತೆ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಆಡಬೇಡ… ನಿಜವಾಗ್ಲು ನೀನು ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟ ಕಣೆ” ಹುಡುಗನದು ಮತ್ತದೇ ಮಾತು..
“ಈ ತರ ಆಡೋಕೆ ನಾಚಿಕೆ ಆಗೊಲ್ವ??? ಅಸಹ್ಯ ಆಗ್ತ ಇದೆ.. ಗುಡ್ ಬಾಯ್..
ನನ್ ಜೊತೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇನ್ಯಾವತ್ತು ಮಾತಾಡ ಬೇಡ…”
ಮತ್ತೆ ಮಾತು ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ…
ಇತ್ತ ಹುಡುಗನದು ಮತ್ತದೇ ಮೌನ…

“ಹೇಯ್ ನಿಂಗೆ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಲ???”
ಹುಡುಗನ ಸ್ನೇಹಿತನೆಗೆ..
“ಏನೇ ಇವತ್ತು ಇಷ್ಟು ಪೀಠಿಕೆ ಹಾಕ್ತ ಇದ್ದೀಯ??”ಕೆಳುತಾನೆ ಸ್ನೇಹಿತ..
“ಏನಿಲ್ಲ ೧ ವಿಷಯ ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು ನಿಂಗೆ… ನಂಗೆ ಒಂದು ಹೆಲ್ಪ್ ಮಾಡ್ತ್ಹಿಯ??”ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ ಹುಡುಗಿ..
“ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಕೇಳು,, ಏನು ನಿನ್ನ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್??” ಕೇಳುತ್ತಾನೆ ಸ್ನೇಹಿತ…
“ಏನಿಲ್ಲ.. ನಿನ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಕಾಲ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದಾನೆ… ಅವನಿಗೆ ಹೇಳು.. ನಂಗೆ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಕಾಲ್ ಮಾಡಬೇಡ ಅಂತ…” ಅಂತಾಳೆ ಹುಡುಗಿ..
“ಅವನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ನಾ? ನಂಗೆ ಯಾಕೋ ನಂಬಿಕೆ ಬರ್ತಾ ಇಲ್ಲ,, ಯಾಕೆ ಅಂದ್ರೆ ಅವನು ಏನು ಅಂತ ನನಗೆ ಚನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು.. ಸರಿ ಬಿಡು ನಾ ವಿಚಾರಿಸಿ ಹೇಳ್ತಿನಿ…”ಅಂತಾನೆ ಸ್ನೇಹಿತ…

“ಅವನು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ,,? ಇಲ್ಲ ಇವಳೇ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳ್ತಾ ಇದಾಳ??
ನನ್ ಹತ್ರ ಏನು ಮುಚ್ಚಿಡೋಲ್ಲ ಅಲ್ವ ಅವನು… ಇರಲಿ.. ಇವಾಗ್ಲೆ ವಿಚಾರಿಸ್ಥಿನಿ ಅಂತ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ ಗೆಳೆಯ…
“ಹಲೋ “ಎಂದ ಹುಡುಗ…
“ಏನಪ್ಪಾ ಹೇಗಿದ್ದೀಯ…?”ಕೇಳಿದ ಗೆಳೆಯ…
“ಹೇಯ್ ,, ನಿಂಗೆ ೧ ವಿಷಯ ಹೇಳ್ಬೇಕು ಕಣೋ..” ಎಂದ ಹುಡುಗ..
“ಏನೋ ಅದು…” ಕೇಳಿದ ಗೆಳೆಯ…
ಎಲ್ಲವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳಿದ ಹುಡುಗ…
ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು..
“ನೋಡೋ,, ನೀನು ಅವಳಿಗೆ ಬೇಡವಾಗಿದ್ದಿಯ..,, ಸುಮ್ಮನೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸ್ಕೋ ಬೇಡ,,ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡೋ..
ನನಗೆ ಎಲ್ಲ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತೆ.. ನಿನಗೆ ನೋವಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತು,, ಆದ್ರೆ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ನೀನು ಇಲ್ಲ ಇವಾಗ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೋ… ” ಹೇಳಿದ ಗೆಳೆಯ,,,
“ಹೇಗೋ ಮರೀಲಿ ಅವಳನ್ನ “ಕೇಳಿದ ಹುಡುಗ

“ನೋಡೋ.. ಅವಳು ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟ ಪಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ ನಾನೆ ನಿಂಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ,,, ಆದ್ರೆ ಅವಳ ಮನಸಲ್ಲಿ ನೀನಿಲ್ಲ..
ಯಾಕೊಬ್ ತಲೆ ಕೆಡಿಸ್ಕೊತೀಯ??? ಬಿತ್ತು ಬಿಡೋ ಅವಳನ್ನ”…ಹೇಳಿದ ಗೆಳೆಯ..
“ಬಿಟ್ಟು ಹೇಗೋ ಬದುಕಲಿ??’.. ಹುಡುಗ ಕೇಳಿದ…
“ಇಷ್ಟು ದಿನ ನೀನು ಬದುಕಿರಲಿಲ್ವ??? ಅವಲೋಬ್ಬಲೇ ನಿನಗೆ ಬದುಕ..?? ನಾವು ಯಾರು ನಿನಗೆ ಲೆಕ್ಖಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನು ಆಗಿದ್ರೆ… ಬಿಡಪ್ಪ… ಇನ್ಮೇಲೆ ನಿನ್ನಿಷ್ಟ…” ನುಡಿದ ಗೆಳೆಯ…
ಹುಡುಗನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹೊಳೆದಿತ್ತು..”ಹೌದಲ್ವಾ?? ನಾನು ಮೊದಲು ಬದುಕಿದ್ದೇ… ಮುಂದೇನು ಬದುಕಬಹುದು…???” ಆದರೆ “ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನೀನು ಬದುಕುತ್ತಿಯ??”…ಅವನ ಮನಸು ಕೇಳಿತ್ತು…
“ಹೇಯ್… ಪ್ಲೀಸ್.. ಅವಳು ನನ್ ಜೊತೆ ಒಳ್ಳೆ ಗೆಳತಿ ಆಗಿರಲಿ.. ಬರಿ ನನ್ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡೋಕೆ ಹೇಳು… ನಾ ಅವಳಿಂದ ಏನನ್ನು ಬಯಸೋಲ್ಲ… ಇದೊಂದು ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತ್ಹಿಯೇನೋ ನಂಗೆ???” ಕೇಳಿದ ಹುಡುಗ..
“ಆಯ್ತಪ್ಪ..ಆದ್ರೆ ನೀನು ಮತ್ತೆ ಅವಳ ಹತ್ರ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮ ಅಂತ ಮಾತಾಡೋಲ್ಲ ಅಂತ ಆಣೆ ಮಾಡು… ಅವಳಿಗೆ ನಿನ್ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡೋಕೆ ಹೇಳ್ತಿನಿ…”ಕೇಳಿದ ಗೆಳೆಯ…
“ಆಯ್ತು ಕಣೋ… ನಾನು ಇನ್ಯಾವತ್ತು ಅವಳ ಜೊತೆ ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡೋಲ್ಲ.. ಅವಳು ನನ್ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿದ್ರೆ ಸಾಕು,, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಆಣೆ ..” ಕುಶಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದ ಹುಡುಗ..
“ಆಯ್ತಪ್ಪ ಇವಾಗ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳ್ತಿನಿ… ನೀನು ಅವಳ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡು… ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಬಿಟ್ಟು ನೀನು ಅವಳಿಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡು..” ಹೇಳಿದ ಗೆಳೆಯ…
ಹುಡುಗನಿಗೆ ಆಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಸ್ತು ಖುಷಿ ಆಗಿತ್ತು…

ಹತ್ತು ಮಿಮಿಶದ ನಂತರ ಹುಡುಗ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ್ದ,, ಆ ಕಡೆ ಕಾಲ್ ರಿಸಿವ್ ಆಗಿತ್ತು..
“ಹೇಳು” ನಿರ್ಭಾವುಕ ವಾಗಿತ್ತು ಹುಡುಗಿಯ ಧ್ವನಿ..
“ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ್ದು ನೀನು” ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ಕೊಂಡರು ಬಾಯಿಂದ ಪದ ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ ಹುಡುಗನಿಗೆ..
“ನಿನಗೆ ನೆನಪಿದೆಯೆ ಹುಡುಗಿ…?? ನನಗೆ ನೀನು ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೆ.. “ನೀನು ನನ್ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡೋ ಯಾವಾಗಲು ಹುಡುಗ ನನಗೆ ಏನು ಬೇಡ ” ಅಂತ,, ಅದನ್ನ ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳ್ತಾ ಇದೀನಿ ಕಣೆ… ನಾನು ನಿನ್ನ ಬರಿ ಗೆಳತಿಯಾಗಿ ನೋಡ್ತೀನಿ ಅಷ್ಟೇ ಕಣೆ… ಮತ್ತೆ ಯಾವತ್ತು ನಿನ್ನನ್ನ ಆ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡೋಲ್ಲ.. ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಗೆಳತಿಯಾಗಿರ್ತಿಯ???… .. ನಿನ್ನಿಂದ ನಾ ಬಯಸೋದು ಅಷ್ಟೇ,,, ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೋ ಪುಟ್ಟ…
ಯಾವತ್ತು ನಿನಗೆ ನಯು ತೊಂದರೆ ಕೊಡೋಲ್ಲ..” ಹುಡುಗನ ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿ ಕೇಳಿದ..
“ನೋಡು,,ನಾನು ಇವಾಗ ಮೊದಲಿನ ಥರ ಮಾತಾಡೋಕೆ ಆಗೋಲ್ಲ… ಯಾಕೆ ಅಂದ್ರೆ ನಮ್ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ನನಗೆ ಹುಡುಗನ್ನ ನೋಡಿದಾರೆ.. ನನಗು ಹುಡುಗ ಇಷ್ಟ ಆಗಿದಾನೆ… ದಯವಿಟ್ಟು ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೋ… ನನ್ನ ಬದುಕು ಇವಾಗ ಬದಲಾಗುತ್ತ ಇದೆ.. ಅಡ್ಡ ಬರಬೇಡ,,, ನನ್ ಜೀವನ ಚನ್ನಾಗಿರಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ನೀನು ನನ್ನ ಮರೆತು ಬಿಡು… ಪ್ಲೀಸ್… ಯಾವತ್ತು ನಿನ್ನ ಮುಖಾನ ನಂಗೆ ತೋರಿಸಬೇಡ… ಹೊರತು ಹೋಗ್ತಿಯ ನನ್ನ ಜೀವನದಿಂದ,,?????” ಹುಡುಗಿಯ ಮಾತಲ್ಲಿ ಬಯವಿತ್ತು… ಆತಂಕವಿತ್ತು…
ಹುಡುಗನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಡಿಲು ಬಡಿದಿತ್ತು,,, ಫೋನ್ ಇಡಿದು ಹಾಗೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಕುಸಿದ… ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರಿಟ್ಟು…
ಪದಗಳು ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ… ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದ,, ಮೇಲೆ ಸೂರ್ಯ ಕೆಂಪಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತ ಅವನನ್ನು ಅಣಕಿಸಿ ನಕ್ಕಂತೆ ಕಾಣುತಿತ್ತು..

“ನನ್ನಿಂದ ದೂರ ಹೋಗೋಕೆ ಈ ತರ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ… ನಾನು ನಂಬೋಲ್ಲ. ಮದುವೆನೇ ಬೇಡ ಅಂತ ಇದ್ಯಲ್ಲ??? ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ???” ಅಷ್ಟೇ ಕೇಳಿದ ಹುಡುಗ…
“ಇಲ್ಲ,,, ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ನಂಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟಿತ್ತು.. ಆದ್ರೆ ನೀ ಯಾವಾಗ ಬೇಡ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ಯೋ ಅವಾಗ್ಲೇ ನಾನು ಆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಂದುಬಿಟ್ಟೆ ಅಷ್ಟೇ… ಇನ್ಯಾವತ್ತು ನಂಗೆ ಮುಖ ತೋರಿಸಬೇಡ.. ನೀನು ಈ ಥರ ಕೇಳ್ತಾ ಇರೋದನ್ನ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ ನಿನ್ ಮುಖ ನೋದೊಕು ನಂಗೆ ಅಸಹ್ಯ ಆಗುತ್ತೆ,,, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಬದುಕಿಂದ ಹೊರಟು ಹೋಗು…
ನಾನು ನಿನ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಹತ್ರ ಎಲ್ಲ ಹೇಳಿದೀನಿ… ಕೇಳು ಹೋಗು… ನಿನ್ ಹತ್ರ ನಮ್ ಮನೆ ನಂಬರ್ ಇದೆ ,, ನಮ್ ಅಪ್ಪನ ನಂಬರ್ ಇದೆ,, ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಮಾಡಿ ನನ್ ಜೀವನ ಹಾಲು ಮಾಡಬೇಡ… ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ಅಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ರೆ,, ನಾನು ಚನ್ನಾಗಿರ್ಲಿ ಅಂತ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದಂತೆ ದೂರ ಉಳಿದುಬಿದು… ನಿನ್ನ ಕೈ ಮುಗಿದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ತಾ ಇದೀನಿ,,,” ಹುಡುಗಿಯ ಧನಿಯಲ್ಲಿ ಒರಟುತನ ಆಗೇ ಇತ್ತು…
ಹುಡುಗ ಮಾತ್ರ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದ… ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತಿತ್ತು,, ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಯ್ತು,,,??
ನಾನು ಏನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದಿನೋ ಭಗವಂತ??? ಯಾಕೆ ಬಂದು ಹೋದಳು ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಇವಳು…???
ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡ ಹುಡುಗ…
“ನಿನಗೆ ನೆನಪಿದೆಯೆ ಹುಡುಗ… ಮಾಡುವೆ ಆದಮೇಲೆ ಕೂಡ ಮಾತಾಡು,,, ಅಂತ ನೀನು ಹೇಳಿದ್ಯಲ್ಲ,,, ನಾವು ಹಾಗೆ ಇರೋಕಾಗಲ್ವ???? ನಿನ್ನ್ನ ಮದುವೇಲಿ ನಾನೆ ನಿಂತು ಓಡಾಡ್ತ್ಹಿನಿ ಕಣೆ… ನಿನ್ನಿಂದ ನಾ ಬಯಸೋದು ಬರಿ ಮಾತು ಅಷ್ಟೇ… ಅದೊಂದನ್ನಾದ್ರು ಕೊಡ್ತಿಯ ನನಗೆ” ಹುಡುಗ ಕೇಳಿದ…
“ಈ ತರದ ಆಸೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು…. ಇನ್ಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಮುಖಾನ ಯಾವತ್ತು ಕೂಡ ನನಗೆ ತೋರಿಸಬೇಡ,, ನನ್ ಪಾಡಿಗೆ ನನ್ನ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರೋಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು… ಇನ್ಮೇಲೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಬೇಡ… ಗುಡ್ ಬಾಯ್..” ಲೈನ್ ಕಟ್ಟಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತೆ ಡಯಲ್ ಮಾಡಿದ ಹುಡುಗ..”ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್..” ..

ಆತನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು.. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬೈಕ್ ಹತ್ತಿದವನಿಗೆ ಅವನ ಮನಸಲ್ಲಿ ಅವನಿಲ್ಲ…
ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಎದುರಿಗೆ ಬರುವವರಾರ ಅರಿವಿಲ್ಲ..
“ಒ ಪ್ರಿಯತಮೆ ಇದು ನ್ಯಾಯಾನ? ಎ ಹೃದಯಕೆ ಅನ್ಯಾಯಾನ??
ನಿನ್ನಿಂದ ತಾನೆ ನಾ ನನ್ನ ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ…
ಯಾರಿತ್ತ ಶಾಪ ನಾ ನಿನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ….”
ಹಾಡನ್ನು ಗುನುಗುತ್ತಾ,,
ಕನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ನೀರನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೊರಟ…
ಎದುರಿನಿಂದ ಬಂತು ಕಾರ್,, ಅಷ್ಟೇ,,, ಇನ್ನೇನು ಅಪ್ಪಳಿಸಬೇಕು…
ಹೇಗೋ ಬಚಾವಾಗಿಬಿಟ್ಟ…
“ಹೇಯ್.. ಗುಗ್ಗು,,, ಮನೇಲಿ ಹೇಳಿ ಬಂದಿದಿಯ???” ಕಾರ್ ಚಾಲಕ ಉಗಿದಿದ್ದ… ಅವನದು ಮಾತಿಲ್ಲ.. ಮೌನ..
ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆತ ಪೂರ್ತಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದ,,, ಬದುಕು ಅವನನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು…
“ಯಾಕೋ.. ನೀನು ಶೇವ್ ಮಾಡಿಲ್ಲ… ತುಂಬಾ ಡಲ್ ಆಗಿದ್ದಿಯ??’ ಕೇಳಿದರು ಗೆಳೆಯರು…
ಇವನದು ಮಾತಿಲ್ಲ…
“ಅವಳು ಕಾರಣ ಹೇಳಿ ಹೋಗಿದ್ರೆ,,, ನನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಬೇಕಿದ್ರು ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ… ಆದರೆ.. ಇಲ್ಲಿ…
ಮಾತಿಲ್ಲ… “ಹೇಳಿ ಹೋಗು ಕಾರಣ” ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರು ಅವಳು ಹೊರಟು ಹೋದಳಲ್ಲ…” ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಹೀಗೆಯೇ ಸಾವಿರ.. ಸಾವಿರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಬಿಸಿತ್ತು…
ಆದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ..

“ಏನಪ್ಪಾ??? ಚನ್ನಾಗಿದ್ದೀಯ??? ತುಂಬಾ ದಿನ ಆಯಿತು ಈ ಕಡೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ… ಯಾಕೆ ನೀನು ಅವಳ ನಿಸ್ಚಿಥಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ… ಯಾಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಡಲ್ ಆಗಿದ್ದಿಯ???” ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಆ ಹೆಂಗಸು…
ಅವರು ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಗೆಳತಿಯ ಅಮ್ಮ.. ತುಂಬಾ ದಿನಗಳಾಗಿತ್ತು ಹುಡುಗನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಳೆ ಇರಲಿಲ್ಲ…
“ಇಲ್ಲ ಅಮ್ಮ.. ನಂಗೆ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಕೆಲಸ ಇತ್ತು… ಹಾಗಾಗಿ ಬರಲಿಲ್ಲ…” ಹುಡುಗ ಅಷ್ಟೇ ಉತ್ತರಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಾದ..
“ಹುಡುಗ soft ware engnr ಅಂತೆ… ನನ್ನ ಮಗಳು ಹೇಳಿದ್ಲು… ಅವಳು ಕೂಡ ಹೋಗಿದ್ಲು..” ಹೋ.. ಹಾಗ ಅಮ್ಮ.. ನಾನು ಹೋಗೋಕೆ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ… ” ಹುಡುಗನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗಲಿಬಿಲಿ ಇತ್ತು…
“ಎಲ್ಲಿ ಮದುವೆ..??? ಯಾವಾಗ ಅಂತೆ..” ಹುಡುಗ ಕೇಳಿದ…
“ಇನ್ನೊಂದು ಎರಡು ಮೂರೂ ತಿಂಗಳು ಇರಬಹುದು… ಚನ್ನಾಗಿ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಬಿಡಪ್ಪ…” ನುಡಿದರು ಅವರು…
“ಹೋ.. ಹೇಗೋ… ಎಲ್ಲೋ ೧ ಕಡೆ ಚನ್ನಾಗಿದ್ರೆ ಅಷ್ಟೇ ಸರಿ ಅಲ್ವ ಅಮ್ಮ… ಬಿಡಿ,, ಹೇಗೋ,, ಎಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆದರೆ ಸರಿ… “ನುಡಿದಿದ್ದ ಹುಡುಗನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರಿತ್ತು.
“ಹು ಕಣಪ್ಪ… ಅವಳು ಚನ್ನಾಗಿರ್ಥಾಳೆ ಬಿಡು… ಯಾಕೆ ಅಂದ್ರೆ ಅವ್ಳು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗನ್ನ ತಾನೆ ಮಾಡುವೆ ಆಗ್ತ ಇರೋದು…???”
“ಹಾಂ ??? ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗನ?? ಹುಡುಗನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚರಿ… ಆತಂಕ ಎಲ್ಲ ಎದ್ದು ಕಾಣುತಿತ್ತು… ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಅದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ

“ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗನ!!!!???” ತಲೆ ಗಿರ್ರ್ ಅಂತ ಸುತ್ತಿತ್ತು ಹುಡುಗನಿಗೆ,,
“ಅಮ್ಮ ಏನ್ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೀರಾ ನೀವು?? ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗನಾ??? ಅವಳದು ಲವ್ ಮ್ಯಾರೆಜಾ?? ತಮಾಷೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀರಾ???” ಹುಡುಗನ ಮನದಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಭಾವನೆಗಳು ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತಿತ್ತು…
“ಹು,, ಕಣಪ್ಪ… ನನ್ನ ಮಗಳೇ ಹೇಳಿದ್ಲು.. ಹುಡುಗನ್ನ ಅವಳೇ ಕರೆದು ಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು… ಆಮೇಲೆ ಎರಡು ಮನೆಯವರು ಒಪ್ಪಿ.. ಇವಾಗ ಮದುವೆ ಆಗ್ತಾ ಇರದು… ಯೀಕೆ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ವ??? ನೀನು ಅಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆ ಫ್ರೆಂಡ್ ಆಗಿದ್ದೆ ಅವಳಿಗೆ… ಅವಳು ಹೇಳಿರಲಿಲ್ವಾ??” ಅವರು ಕೇಳಿದರು…
“ಅದು… ಅದು…. ನಂಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅಮ್ಮ.. ನಂಗೆ ಇವಾಗ ತಾನೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು…”ತಡವರಿಸುತ್ತಾ ನುಡಿದ ಹುಡುಗ…
” ಸರಿನಪ್ಪ… ನಂಗೆ ಕೆಲಸ ಇದೆ.. ಬಾ ಅವಳ ಮದುವೇಲಿ ಸಿಗೋಣ.. ಅಲ್ಲಿ ನ್ಮಾಥಾಡೋಣ… ಸರಿನಾ??’ ನುಡಿದರು ಅವರು…
“ಆಯಿತು.. ಆಯ್ಥಮ್ಮ.. ಸಿಗ್ತ್ಹಿನಿ..” ಅಂತ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರತು ಬಿಟ್ಟ ಹುಡುಗ…
ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋರಾಟ ಹುಡುಗ ನೆರವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದ… ದಡದಡನೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ…

ಅಲ್ಲಾಗಲೇ ಕತ್ತಲು ಸುಳಿದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು… ಅತ್ತು ಬಿಡಲಾ?? ಯಾಕೋ ಅಳುನೆ ಬರ್ತಿಲ್ವಲ್ಲ??
“ನಂಗೆ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸೋರು ಯಾರು ಸಿಗೋಲ್ಲ ಕಣೋ… ನನ್ನ ಒಂದು ಆಸೆ ನಡೆಸಿ ಕೊಡ್ತ್ಹಿಯ????
ನನ್ ಜೊತೆ ಹೀಗೆ ಯಾವಾಗಲು ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇರ್ತಿಯ?? ” ಮಾತುಗಳು ಎದೆಯಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗಿದ್ದವು…
“ದಯವಿಟ್ಟು ನಂಗೆ ನಿನ್ನ ಮುಖ ತೋರಿಸಬೇಡ.. ನಿನ್ ಕಂಡ್ರೆ ನಂಗೆ ಅಸಹ್ಯ ಆಗುತ್ತೆ… ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತು ಬರ ಬೇಡ…” ಚುಚ್ಚುತ್ತಾ ಇದ್ದವು…

ಮಗ್ಗುಲು ಬದಲಿಸಿದ ಹುಡುಗ..” ನಾ ಯಾಕೆ ಹೀಗಾದೆ??” ಕೇಳಿಕೊಂಡ,,,
ಅವನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿರಲಿಲ್ಲ….
“ಪಟ್”ಎಟೊಂದು ಹಾಕಿಕೊಂಡ… ಸೊಳ್ಳೆಯೊಂದು.. ಸತ್ತು ಬಿದ್ದಿತ್ತು…
ಎಲ್ಲ ಮುಗೀತು ಅಂದ್ಕೊಂಡ…
“ನಾನು ಅವಳಿಗೆ ನೆನಪಾಗ್ತ್ಹಿನ…? ಅವಳ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯಾದರು ನನ್ನ ನೆನಪಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳ??
ತಪ್ಪಾಯ್ತು ಕಣೋ ಹುಡುಗ ಅಂತ ಒಮ್ಮೆಯಾದರು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಕೊಳ್ತಾಳ?? ಹೀಗೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕಾಡತೊದಗಿದ್ದವು…
ಅಷ್ಟೇ… ಹಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದ ದೀಪ ಹಾರಿ ಹೋಗಿತ್ತು…
ಅಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಿತ್ತು… ಮನದೊಳಗು ಕತ್ತಲು…
ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಪ್ರಶ್ನೆಗಲಾಗೆ ಉಳಿದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು…
“ಇಲ್ಲ.. ಅವಳು ನನ್ನ ಯಾಕೆ ನೆನಪಿಸ್ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ??? ಸುಮ್ನಾಗಿ ಬಿಡೋಣ,,,,
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಮಗ್ಗುಲು ಬದಲಾಯಿಸಿದ ಹುಡುಗ,,,,

ಕಣ್ಣಲ್ಲಿನ ನೀರು ಕತ್ತಲೆಯೊಳಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತ ಇರಲಿಲ್ಲ..
ಮದುವೆಗೆ ಬಟ್ಟೆ ತಗೊಳ್ಳೋಕೆ ಹೋಗಿರಬೇಕು ಇವಾಗ… ಮನದೊಳಗೆ ಈ ತರಹದ ಪ್ರಶ್ನೆ…
“ಚಿನ್ನು ನಿನ್ ಕಂಡ್ರೆ ನಂಗೆ ಇಷ್ಟ ಕಣೋ..” ಅನ್ನೋ ಮಾತು ನೆನಪಾಗಿತ್ತು,,,
ಅತ್ತ ಹುಡುಗ ನಿದ್ರೆ ಹೋಗಿದ್ದ,,,

BY HARISH from Shravanabelagola

Compelled to write!-Sree

Compelled to write! SREE –

http://heegesummne.blogspot.com/

Known for her lyrical style and honest writing, Nemichandra casts a spell with her eye for detail and her wide canvas. She shares here a few thoughts with BHARATHI PRABHU

For the past several weeks, readers of Sudha, a popular Kannada magazine have been transported to the sacred valley of Peru week after week. They have been told of the fascinating “Nasca” lines whose patterns become discernible only when the viewer is airborne and enthralled by the details of the Inca civilization. They have felt a sense of outrage at the graphic accounts of the atrocities committed by Spanish invaders on the indigenous people and impressed by the beauty of this South American land and the simplicity of its people. The writer of the series, Nemichandra, 44, casts a spell with her eye for detail and her wide canvas.

Nemichandra’s first travelogue Ondu kanasina payana brought out in book form was about her experiences in Europe.

Nemichandra’s fascination with the history and heritage of women scientists and aviators has taken her round the world on personal “piligrimages”- on shoestring budgets.

“I went in search of information. In the process, I also had a wealth of experience – trekking in the Andes mountains, roaming the sacred valleys of Peru, reaching the top of Machu Pichu – the lost city of the Incas, travelling over the mighty Amazon in a small boat and spending a night in amazon forests” – Nemichandra’s eyes sparkle in recollection. These are the experiences she brings alive in her travelogues.

Recipient of many prestigious awards, including the Karnataka Sahithya Academy award (for Belakinondu kirana- a biography of Marie Curie), Gorur award (for Ondu kanasina sanje- a collection of short stories) and Ratnamma Hegde award (for Ondu kanasina payana), Nemichandra’s genre also includes songs that she pens on social issues. Critics have hailed her as one of the finest exponents of the Navya movement and lauded her lyrical style and honest writing. Her works have been hugely popular among Kannada readers.

She is a regular contributor to and is on the editorial board of “Achala” a magazine devoted to women’s studies.

Nemichandra began writing at an early age and has continued at a relentless pace. To date 15 of her books have been published, one of which is an extended translation from English, of the autobiography of Flavia, a survivor of domestic violence.

Nemichandra spent her early years in Tumkur in a “big house full of books, with a father and sister who were deeply interested in literature and a mother who though herself uneducated believed that her daughters must get the best education.”

The family later shifted to Mysore where Nemichandra attended high school and did her engineering. She did her research at Indian Institute of Science, Bangalore. Nemichandra is now a senior manager in the Helicopter Design Bureau of HAL, Bangalore.

Apart from short stories, which have on many occasions been born out of her own experiences, Nemichandra is also well known for her biographies. She explains: “When I’m writing, I’m totally involved with my characters, living their lives and thinking their thoughts. In fact when I wrote “Novinalladdida kuncha- a life sketch of Van Gogh, the identification with the character was so complete I used the first person narrative.”

Her engineering background and later research experience seem to influence the topics and style of her literary work. She has often written on issues in science. Heroines in her fictions are many a time technically savvy professionals.

Nemichandra has been working for the past 15 years on her book on women achievers from the fields of science and aviation. This book, a compilation of biographies is thoroughly researched. True to her style, Nemichandra has gathered data from as many sources as possible. Books, artifacts, people and of course visits to the distant lands where these women lived have all been her sources. She has written on women such as Amelia Earhart (the first woman to fly solo across the North Atlantic), Carolyn Shoemaker (an astronomer also called queen of comets for discovering the maximum number of comets), Rosalind Franklin (whose work, many scientists believe was crucial for the discovery of the double helix), Maria Reiche (who spent more than 40 years studying the mysterious Nasca lines in the Peruvian deserts) and many more including Indian women.

“This book just doesn’t seem to be getting over.” laughs Nemichandra.
What about the thread of feminism that runs through much of her writing?

“To me, feminism is a part of humanism and a way of life. It is something I believed in much before I became aware of the term or the movement. Things have changed for the better but the world continues to be predominantly male-centric. The achievement and contribution of women has often been overlooked.

For instance, in the eighties, during literary conventions, we hardly found mention of women writers. We could not believe that women’s writing didn’t have a heritage.”

That was when members of the Karnataka Lekhakiyara Sangha began to research women writers of the past. Visiting places, searching for documents and talking to people they reconstructed the lives and works of writers like Kalyanamma, Shyamala Devi and H.V.Savitramma. Their works were subsequently published.

Nemichandra wrote on Belagere Janakamma, who despite just two years of schooling wrote some remarkable poems in pre-independence time.

Adds Nemichandra, “It is interesting that even at an early time some women writers like Savithramma tried to interpret our epics from the female character’s point of view.”

Ask Nemichandra what writing means to her and she passionately replies, “I can’t imagine my life without my writing. Writing is not a hobby for me. It is the process by which my ideas and thoughts become clearer to myself. Through my writing, I have found answers to questions that have haunted me. It is in that sense cathartic.”

On the huge sums of money that writers in English make, Nemichandra shrugs it off. “I don’t let those things affect me. I enjoy the process of writing and have always written what I’ve wanted to. I even used up all our savings for my travels abroad. My husband Keerti jokes that he saves and I spend!”

Nemichandra believes in an egalitarian and humane society. She has taken a stand against exploitation not just through her writing but also through her actions. She is involved in several pro-people movements through organizations such as ‘Neravu’.

Nemichandra forayed into novel writing after “I discovered material for a full length novel”. When she accidentally stumbled upon a cemetery in Goripalya with tombstones bearing Hebrew inscriptions, she fortuitously recalled reading earlier that Sir. C.V.Raman had invited a few Jewish scientists to come and work in Bangalore. The novel largely fictional with a historical backdrop has a Jewish scientist fleeing Nazi Germany with his young daughter to take shelter in Bangalore. In this connection Nemichandra has visited Nazi camps in Germany, The Holocaust museum in Washington and Jerusalem. She hopes to complete the novel by year-end having worked on it for eight long years.

As a writer Nemichandra says recognition perhaps mattered to her in the initial stages of her career but not any more. Now, she says she has an inner compulsion to write and so much to write about that she will continue to do it irrespective of rewards.

http://www.deccanherald.com/Archives/dec21/artic6.asp

 

Six-year-old Memory Machine Premraj Dravid

Six-year-old Memory Machine Premraj Dravid

http://www.youtube.com/watch?v=OhxLb4NQWx8